Tweede sneeuw, Elizabethbegijnhof

Zondagse sporen in ’t wit tapijt
van goedkope kip
en de geur van kroketten
gebakken in zelfgenoegzaam vet

Bange, blanke sneeuwmannen
de dooi vrezend.
Geen opwarming : ’t is berenkoud
van hier tot Kopenhagen

Zoals in ’t stenen hert

Vlaanderen sneeuwt !

In 2005 was er nog lang geen oplossing voor B-H-V

Geert Lambert (SLP) ontkent dat hij in 2005 een onderhandelde oplossing voor BHV saboteerde door op te stappen van de onderhandelingstafel. 'Er werd onderhandeld, maar er was zeker geen akkoord.' We moeten dus opnieuw aan tafel en, omdat België is wat het is, zullen de Vlamingen voor een echte oplossing altijd een prijs betalen.

Is mij iets ontgaan? Vergis ik me als ik deze week vaststelde dat Wilfried Martens (CD&V) het al moeilijk had om een akkoord te bereiken over wie zou onderhandelen over het heikele dossier van Brussel-Halle-Vilvoorde? En als de vraag met wie je rond de tafel gaat zitten al zo problematisch is, wat doet ons dan hopen dat er vlug een oplossing in het verschiet ligt? Het is natuurlijk een hele geruststelling om te weten dat we kunnen voortbouwen op de onderhandelingsmethodes van president Herman Van Rompuy (CD&V). Alleen jammer dat hij zelfs daar nog niet aan begonnen was.

Tot op vandaag bejubelt de ene me en word ik door anderen verguisd voor het doen afspringen van de onderhandelingen in 2005. Laat me duidelijk zijn: er was geen akkoord, er waren wel onderhandelingen. En wij bleven met Spirit (nu SLP, red.) aan tafel zitten zolang er een sprankeltje hoop op succes bestond. Maar toen ik herhaalde dat het totaalpakket onevenwichtig was en bijvoorbeeld mijn bedenkingen op de uitbreiding van de faciliteiten formuleerde, hoorde ik enkel gezucht rond tafel. Wanneer Olivier Maingain (FDF) daarop reageerde dat ook andere bevoegdheden onder het begrip faciliteiten dienden te vallen, namen sommigen hun balpen ter hand om zich gewillig te laten dicteren. Dat was hét moment voor mij om op te stappen. De kruik gaat zo lang te water tot zij barst.

Taalgrens

Was hetgeen in 2005 op tafel lag dan zo verkeerd? Zonder meer: ja. Zij die dus op deze basis willen doorgaan zijn bij deze gewaarschuwd: als je de communautaire problemen nog wilt vergroten moet je vooral voortbouwen op wat toen is afgesprongen. De ganse opzet van de splitsing van BHV is, los van de juridisch-technische discussie die het Grondwettelijk Hof hanteerde, dat we in dit land een taalgrens hebben afgesproken. En, neen, ik wil geen grenspaaltjes plaatsen, maar grenzen bakenen bevoegdheden af en zorgen voor duidelijkheid en stabiliteit. Zo hoopten we destijds als Vlamingen met de taalgrens ook de verfransingsdruk tegen te gaan. Dit blijft een legitiem uitgangspunt: een cultuur mag zich, zonder zich op te sluiten of beter te voelen dan een ander, proberen te beschermen.

Bovendien wil ik vanuit mijn politieke overtuiging mensen niet opdelen in hokjes. En net dat gebeurde in de faciliteitengemeenten: Hoe kunnen Franstaligen en Nederlandstalige leerlingen elkaar leren kennen zolang ze zich opsluiten in hun eigen scholen? We hoopten destijds dat de faciliteiten de gemeenschappen, via een overgang en respect voor de verscheidenheid, naar elkaar toe zouden brengen. Het omgekeerde gebeurde. Moeten we die fout dan nog versterken en de faciliteiten versterken met aparte gemeentelijke informatiebladen, aparte bejaardenopvang, aparte leerprogramma's, aparte… Misschien dan ook aparte bussen, of nog beter: de Franstaligen vooraan in de bus, de Nederlandstaligen achteraan. Onaanvaardbaar dus.

En wat met extra geld voor het Brusselse Gewest? Ja, Brussel is armlastig. Zijn specifieke taken en de verarmde bevolking in vele van zijn gemeenten wegen op zijn financiële situatie. Maar zou een fusie van de 19 aparte baronieën al geen begin van oplossing bieden? Het is toch niet te veel gevraagd dat de rijkere Brusselse gemeenten (en die zijn er) solidair zijn met bijvoorbeeld het armere Molenbeek. Het is iets té gemakkelijk om solidariteit te vragen van een ander zonder zelf solidair te willen zijn. Bovendien is het een wetmatigheid dat je in ons landje grotere staatshervormingen soms afkoopt. Het is geen toeval dat in de borrelnootjes die vorig jaar al afgesproken waren (maar nog niet goedgekeurd) het Brusselse geld (ook te vroeg) werd toegezegd. Het is dus beter je wisselgeld zo lang mogelijk op zak te houden.

Ook het inschrijvingsrecht dook terug op: Franstaligen uit de rand zouden zo het recht krijgen om in Brussel te stemmen. Indien het Egmontpact destijds goedgekeurd was, waren we daar al lang vanaf geweest, maar daar koop je vandaag niets voor. Je kunt er lang over debatteren en, neen, schoonheidsprijzen zal zoiets nooit winnen, maar een beperkt inschrijvingsrecht voor toch al verloren zieltjes is niet mijn grootste zorg. Maar je hebt gewoon geen splitsing als je - zoals sommigen eisten - tot in de eeuwen der eeuwen elke nazaat van elke Franstalige uit alle gemeenten van het huidige kiesarrondissement die mogelijkheid te geven. Het zou ervoor zorgen dat de Franstalige propagandamachine bij elke verkiezing volop zou losbarsten.

Et alors?

'Ja, en?', hoor ik sommigen zeggen, maar als die machine eigenlijk alleen tot doel heeft om via Franstaligen een deel van Vlaanderen territoriaal los te weken en aan Brussel te hechten, dan lijkt me dat weinig bevorderend voor de stabiliteit van onze regio. We zagen hoe een discussie over het uitbaggeren van de Schelde al tot een mosseloorlog leidde, wat zou het dan geven indien Nederland de inwijkelingen in Brasschaat zou ophitsen om de aansluiting bij Nederland te eisen?

In ruil voor al dat 'lekkers' verkregen de Vlamingen een splitsing van een kiesarrondissement en zou er links en rechts nog wel een bevoegdheidje geregionaliseerd worden. Het evenwicht was dus bijzonder ver te zoeken. Of we het graag horen of niet, maar we hebben onszelf verplicht tot onderhandelen. Onze staatsstructuur is wat ze is. En daar raakt ook Jean-Luc Dehaene (CD&V) niet vanaf. Compromissen maken, een akkoord sluiten, is niet verkeerd. De problemen vandaag schijnbaar oplossen, terwijl je weet dat je ze naar de toekomst eigenlijk vergroot, leidt zelden tot meer stabiliteit. En was het niet dat waar ons land, ook Vlaanderen, zo'n nood aan had?

Herman, skieven arkitekt...

17 oktober 2009 - bron : www.s-lp.be

Senator Geert Lambert (SLP) hamerde vanmiddag in zijn tussenkomst over de beleidsverklaring op het feit dat de staatsschuld, het budget van de sociale zekerheid en de vergrijzing niet fundamenteel aangepakt worden door deze regering, en dat de problemen dus doorgeschoven worden naar de volgende generaties.

Drie van de vijf zogenaamde werven zijn klaar, klopte de premier zich de vorige dagen op de borst. Lambert zei te hopen dat de aannemers die de verbouwingen bij Van Rompuy thuis uitvoeren beter werk afleveren. "De werf rond het energiebeleid is immers een schoolvoorbeeld van geïmproviseerde bricolage die zelfs de slordigste aannemer schaamrood op de wangen zou bezorgen. Gérard Mestrallet en zijn kompanen van Suez lachen Van Rompuy in zijn gezicht uit, en terecht", aldus Lambert. "Ik denk dat er veel bedrijven zijn die graag eens met Paul Magnette zouden onderhandelen over hoeveel belastingen ze vanaf nu zullen betalen."

Lambert vroeg zich ook af tegen welke prijs de premier zijn akkoord over de begroting heeft gebricoleerd: "Om alle regeringspartijen tevreden te houden zijn nergens structurele ingrepen gebeurd, terwijl die echt wel nodig zijn, willen we de kosten van de staatsschuld en de vergrijzing niet volledig op de schouders van de volgende generatie dumpen. Maar het plan dat de vergrijzingskosten moet helpen opvangen staat zelfs nog niet in de steigers."

Er wordt dus niet geraakt aan de dure heilige huisjes die we ons eigenlijk niet meer kunnen permitteren. De brugpensioenen worden niet onder de loep genomen, de kosten van de ziekteverzekering mogen blijven stijgen, er wordt geen enkele hervorming van de sociale zekerheid ingezet.

Hoe komt dat, vroeg Lambert de regering. Heeft de sociale zekerheid geld over? Verwacht men dat een volgende regering de budgettaire problemen op een mooie dag zal kunnen wegtoveren? Of vertikt Van Rompuy om zijn verantwoordelijkheid te nemen en laat hij de volgende generaties simpelweg stikken?

De premier gaat er prat op dat zijn cynisme geen grenzen kent. "Dat komt uw nachtrust wellicht ten goede," aldus Lambert, "maar uw kleinkinderen zullen waarschijnlijk minder goed slapen als ze binnen twintig jaar de ravage zullen aanschouwen die u hen naliet."

"Als u niet in staat bent om dat zelfs maar te proberen omdat er teveel partijen in uw regering zitten, dan heeft het geen zin dat u blijft zitten tot 2011", besloot Lambert. "Dan moeten de werven maar een andere architect krijgen, die wel bereid is fundamenten te leggen waar later op gebouwd kan worden."

Van Rompuy vastberaden richting afgrond

‘On ne peut retenir une feuille qui tombe dans l'abîme’ is een gezegde dat onze eerste minister graag citeert. Het vat perfect samen hoe hij dit land bestuurt. De regering-Van Rompuy weigert zijn verantwoordelijkheid te nemen in de diverse crisissen waar ons land mee te kampen heeft, zo blijkt uit de beleidsverklaring van de premier. De vergrijzing, de staatsschuld, het energievraagstuk en de institutionele crisis worden niet aangepakt en dus doorgeschoven naar volgende generaties.

De klassieke accijnsverhogingen links en rechts volstaan al lang niet meer om de staatshuishouding terug op de rails te krijgen, maar deze coalitie slaagt er niet in om keuzes te maken en voert het land dag in dag uit, met vastberadenheid, naar de afgrond. De volgende generaties zullen het puin moeten ruimen en hun hele actieve leven moeten betalen voor de als stabiliteit verkochte stilstand die België sinds juni 2007 in zijn greep heeft.

De vergrijzing wordt in de beleidsverklaring heel even aangehaald als ‘uitdaging’, maar nergens wordt vermeld welke richting deze regering wil inslaan om de aangekondigde crisis van de sociale zekerheid te counteren. Ook hier zullen de volgende generaties zelf moeten uitzoeken hoe ze hun pensioenen en die van hun ouders en grootouders zullen betalen.

Alsof dat nog niet volstaat wordt ook het energievraagstuk vooruitgeschoven. Dat éen van de belangrijkste beslissingen over onze energiehuishouding werd genomen in het kader van begrotingsonderhandelingen, maakte dat het een nefaste beslissing werd. De onderhandelingsmarge over de energievoorziening werd verkwanseld door de bokkensprongen van de ‘minister van Klimaat’ waardoor monopolist Suez-Electrabel de enige winnaar wordt van de begrotingsbesprekingen. De grote verliezer is de burger die te veel zal blijven betalen voor zijn energie en ook nog eens opgescheept wordt met extra kernafval.

Over de staatshervorming wordt merkwaardig genoeg met geen woord gerept. Een mens zou zich gaan afvragen waarvoor dit land twee ministers van institutionele hervormingen in dienst houdt, nadat we al twee voorzitters van een gemeenschapsdialoog en drie koninklijke bemiddelaars zagen passeren. Het oorverdovende stilzwijgen over dit thema bewijst eens te meer dat Van Rompuy elke verantwoordelijkheid uit de weg gaat en niet van plan is om meer te doen dan het warmhouden van zijn stoel tot de volgende verkiezingen.

De conclusie na deze ‘State of the Union’ is niet alleen negatief, ze is zorgwekkend en zelfs beangstigend. Deze regering was zo druk bezig met het opblazen van balonnetjes dat het de regeringsleden licht in het hoofd werd en het nadenken onmogelijk werd. Wie van deze premier een visie, een stap in de goede richting of een aanzet tot oplossing verwachtte komt van een kale reis terug. Ons medeleven gaat uit naar de jongeren.

Bron : www.s-lp.be

Tips voor het Schouwvliegje - koester Cultuur

Mevrouw de Minister,
Beste Joke,

Het is allerminst mijn bedoeling om u belachelijk te maken met uw eerste publieke optreden in het infotainmentprogramma "Ter Zake". Voorts wil ik zeker niet gezegd hebben dat u geen bal kent van het departement dat u de komende vijf jaar gaat leiden. U leest immers wel eens een boek en u gaat om de zes maanden naar het dorpstoneel. U was dus op zijn minst al een ervaringsdeskundige in uw vakgebied, nog voor u er goed en wel aan begonnen was.

Neen Mevrouw, uw beleid op de korrel nemen nog voor u de kans heeft gekregen "Cultuur" op te zoeken in de dikke Van Dale, dat doe ik niet. Dat doen de kunstenaars en de krantencommentatoren wel in mijn plaats. Onder andere die ene commentator die eergisteren nog stelde dat we "de jonge generatie het voordeel van de twijfel moesten gunnen". Amen !

Misschien kan ik u gewoon wat inzichten meegeven. Met de kleine "i", zeg maar, een beetje zoals kunst met de kleine "k". Of waarom cultuur en kunst als maatschappelijke gegevens volgens mij net iets belangrijker zijn dan u nu al hebt laten uitschijnen...

Ik heb daarbij eenvoudige woordjes gebruikt, Mevrouw de Minister, zodat zelfs u ze zal kunnen begrijpen. Misschien bent u er niets mee. Het regeerakkoord (waarvan u beweert dat "alles erin staat") is immers al opgesteld. En u gaf aan daar niet van te zullen afwijken. Soit, baat het niet, het schaadt ook niet.

Waarom kunst belangrijk is voor ieder van ons.

Kunst levert een blik op de wereld. Heel vaak een kritische blik, op zijn minst een creatieve en bijgevolg productieve blik, en dit zowel bij de kunstenaar als bij de kijker. Kunst bestaat immers slechts bij gratie van een participatie: men moet “moeite” doen indien men wil “begrijpen”, wil men iets “zien”. Kunst activeert het individuele van de mens en bezit aldus een emanciperend potentieel.

Maar kunst maakt ons er ook op attent, via het stimuleren van de reflectie en zelfreflectie, dat wij een plaats hebben in een wereld. Kunst dwingt ons tot het kiezen van een standpunt, en standpunten zijn nodig willen we de ruimere wereld kunnen beschouwen en, daarop volgend, handelen. Creativiteit (en dus vernieuwing), kritisch bewustzijn, emancipatie, participatie in en aan 'de wereld', het overdacht innemen van een standpunt...

Zo begrepen kan kunst, binnen een bredere maatschappelijke context, ook een hefboom zijn voor een positieve omgang met diversiteit. Kunst is immers altijd 'anders', en leert ons dan ook met het andere, het vreemde om te gaan, op gelijke voet. Wat we leren van het kunstwerk geldt ook voor de wereld, waarvan het een spiegel is.

Maar kunst is niet zo gemakkelijk, meestal toch niet. Dat zal u wellicht nog mogen ervaren, Mevrouw de Minister. Makkelijk is kunst overigens nooit geweest. En toch is het belangrijk, zoals we hebben gezien, dat zoveel mogelijk mensen kunnen participeren. De vraag is dan ook hoe de wil tot participatie kan worden uitgebreid en gestimuleerd. Uiteraard hebben de gesubsidieerde overheidsinstellingen daarin een rol te spelen, maar niet enkel zij. Die instellingen hebben overigens ook andere taken, en worden nu al niet al te rijkelijk gesubsidieerd.

Participatie in kunstbeleving dient in de eerste plaats gestimuleerd te worden door middel van onderwijs, voorafgaand aan de kunstervaring dus, om zo die kunstervaring ten volle mogelijk te maken, niet gehinderd door een pedagogie die vaak al te dwingend is en dus niet in overeenstemming met het emanciperend potentieel van de kunst zelf. De bereidheid tot participeren is een attitude, de participatie zelf, welke de kunstervaring mogelijk moet maken, een handeling.

En ook de media die gefinancierd worden door de overheid dienen hun verantwoordelijkheid op te nemen, op een volwassen en hedendaagse manier, waarbij de toekomstige kijker en lezer niet betutteld wordt of slechts via het spel en spektakel betrokken wordt, schijnbaar betrokken. Vandaar, onder andere, wellicht ook de herhaaldelijk geformuleerde suggestie van ongeveer iedere (echte) deskundige om de bevoegdheden Media en Cultuur onder de voogdij van één minister te brengen. Suggestie waarvoor u en de anderen in uw ploegje, als "ervaringsdeskundigen", Oost-Indisch doof zijn gebleven. Kwestie van een eerste statement te maken ... ?

Maar terug naar mijn betoog met de kleine "b".
Ook de werkgever kan een rol spelen. Wanneer bijvoorbeeld in Japan (en ook in bepaalde bedrijven hier) de werkgever de werknemer de mogelijkheid geeft om te sporten (zelfs tijdens de uren), waarom zou hij dan niet hetzelfde kunnen doen voor pakweg het bezoek van een tentoonstelling of het volgen van een cursus kunstgeschiedenis mogelijk te maken? Een gezonde geest én een gezond lichaam… Participatie in kunst stimuleert immers een aantal attitudes die belangrijk zijn voor de ontwikkeling van onze (kennis)economie. De onmiddellijke impact daarvan op de werkvloer is misschien niet onmiddellijk waarneembaar – lees : brengt niet onmiddellijk op, maar op termijn…

Om dan nog te zwijgen van de belangrijke economische waarde die de kunst- en bij uitbreiding culturele sector vertegenwoordigt. Maar laat dat nu niet het doorslaggevende element zijn. Of het zou moeten zijn dat we een hedendaagse economie expliciet gaan koppelen aan ‘het goede leven’, aan levenskwaliteit, moeilijker te becijferen, maar des te gemakkelijker te begrijpen. Dan krijgen we uiteraard een ander verhaal. Een verhaal dat vermoedelijk niet op eigen initiatief door de markt zal worden geschreven, en dat we dus ook niet geheel aan die markt kunnen uitbesteden.

Enfin, dit alles om maar te zeggen dat Cultuur geen prutsdepartementje is. Om maar te zeggen dat de overheid - en dus ook ù, Mevrouw de Minister, hier een belangrijke rol te spelen heeft. Dat men best wat kaas heeft gegeten van de materie waarvoor men bevoegd is, lijkt me evident, maar wie ben ik ?

In alle bescheidenheid, beste Joke, wil ik je suggereren vanaf nu wat meer tijd te steken in het domein waarvoor je bevoegd bent, eerder dan in je televisieoptredens. Dat kost wellicht wat meer moeite, maar dat zou ons wat beter uitkomen, snap je ?Dat je daarvoor misschien best eens je licht opsteekt bij de mensen die actief zijn in het veld zelf, de kunstwereld dus, lijkt me een eerste, vanzelfsprekende stap.

Mag ik je misschien een eerste boekske aanraden ? 't Is niet dik, hoewel er tot mijn spijt geen prentjes in staan. Ik heb het ook gelezen en vind dus niets uit. Het boekske is getiteld 'Een gemeenschappelijke visie en voorstellen voor de beeldende-kunstsector in Vlaanderen’(BAM, Instituut voor beeldende en audiovisuele en mediakunst, 2009). Voorwaar een boekske om te koesteren, beste Joke, om het eens met je verkiezingsslogan te zeggen.

Misschien toch even raadplegen dit weekend ?

Frank

Frank

Shared via AddThis

Yves Desmet is een intelligent man. Maar nu zevert hij.
Ook gisteren, toen hij schreef dat de jonge generatie (i.e. Gennez en Cie) minder cynisch zou zijn dan de "krokodillen".

Politiek schijnt gewoon een cynische bezigheid te zijn en dat heeft zelfs de jonge sp-ageneratie al begrepen. Immers, ik weet niet of de defenestratie van VDB cynischer kon...

Kennen jullie trouwens zoveel grote politici die échte ploegspelers zijn ?
Een mens kan tegenwoordig al eens snakken naar een "verlicht despoot" als alternatief voor de al te talrijke lichtgewicht-ploegspelers.

Wat is het belangrijkste : ervaring, inhoud en krachtdadig optreden of een "nieuwe start" met een gezellige ploeg die allemaal leuke dingen gaat doen ... ?

Maar akkoord : het voordeel van de twijfel is hen gegund.

Aan VDB op Onderwijs heb ik geen seconde getwijfeld !

Afwachten

Beste lezers,

Het is een poosje geleden dat ik nog iets op deze blog heb gegooid.
Ik heb dan ook wat tijd nodig gehad om van de verkiezingsuitslag te bekomen.
En die uitslag, die was niet goed - laat ons daar niet flauw over doen.

Ondanks de inspanningen van velen, waaronder jullie, heeft de kiezer de SLP geen kans gegund. Het zij zo.

Dank, honderd maal dank aan al diegenen die hun beste beentje hebben voorgezet.

Zoals alle sociaal-liberalen wacht ik het ledencongres in september af, waarop zal worden bepaald welke richting het met onze partij uit moet.

Intussen : niet getreurd. De verschillende regeringen in dit land leveren me immers voldoende kruit om ook vanop het net constructief met scherp te schieten.

Wordt vervolgd !

Geniet vooral van de zomer.